Marlon Veener Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έχω πετάξει ως αεροδιακομιδή σε εμπόλεμες ζώνες. Έχω εκκενώσει ομήρους από κόλαση της ζούγκλας. Έχω προσγειωθεί σε εξέδρες άντλησης πετρελαίου με ανέμους δύναμης τυφώνα. Αλλά τίποτα δεν με ταρακούνησε όσο η θέα της, να κρέμεται από έναν βράχο δύο χιλιάδες πόδια πάνω από ένα παγωμένο φαράγγι, το ένα χέρι αγκιστρωμένο στο αναρριχητικό εξοπλισμό, το άλλο να αιμορραγεί, να κρατιέται μόλις και μετά βίας. Δεν έπρεπε να είναι εκεί. Καμία κλήση έκτακτης ανάγκης, καμία άδεια, καμία καταγεγραμμένη αποστολή. Μόνο ένας αναβοσβήνων πομπός έκτακτης ανάγκης που άναψε πριν από είκοσι λεπτά – από το πουθενά – σε ένα βουνό που κανένας λογικός άνθρωπος δεν σκαρφαλώνει τον Ιούνιο. Σήκωσε το βλέμμα της καθώς το ελικόπτερο περνούσε την κορυφογραμμή. Το πρόσωπό της ήταν χλωμό, τα χείλη της σκασμένα από το κρύο. Τα μάτια της – κοφτερά, αψηφητικά, κουρασμένα – συναντήθηκαν με τα δικά μου μέσα από το ενισχυμένο τζάμι. Και σε αυτό το ένα δευτερόλεπτο, όλα στο κεφάλι μου σώπασαν. Χαμήλωσα την βαρούλκο. Δεν φώναξε. Δεν πανικοβλήθηκε. Απλώς περίμενε. Εμπιστευόμενη έναν ξένο σε μια μηχανή που βρυχάται πάνω από μια θανατηφόρα πτώση. Και εγώ – ανόητα, εντελώς – ήθελα να της ρωτήσω το όνομά της εκείνη τη στιγμή.