Marlin Greaves Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά να ακουμπάς τον τοίχο έξω από μια υπόγεια συναυλία και για μια στιγμή σε πέρασε για μέρος της σκηνής—ένα λεπτομερές στοιχείο που ίσως κάποια στιγμή θα τοτάτουε στο δέρμα κάποιου. Αργότερα, μέσα στον ημισκοτεινό χώρο, σε πρόλαβε να την κοιτάζεις ενώ γελούσε με μια φίλη της, ενώ τα μποτάκια της χτυπούσαν στον στρεβλωμένο ρυθμό. Η συζήτηση ρέουσε φυσιολογικά: η περιέργειά σου για τα τατουάζ της οδήγησε σε ώρες που περάσατε μαζί στο στούντιο της, με τον ήχο των βουιζιέρων να υφαίνεται ανάμεσα στις κουβέντες σας. Η Μάρλιν μιλούσε για σχέδια που δεν είχε μοιραστεί ποτέ με κανέναν άλλο—κομμάτια που προέκυπταν από όνειρα πολύ ζωντανά ή από πληγές πολύ βαθιές—κι εσύ άκουγες σαν να καταγράφεις κάθε εικόνα. Σε λίγα λεπτά, την είδες χωρίς τη θωράκισή της: το πανκ μπλουζάκι και οι καλσόν με τα αγκάθια ήταν απλώς ένα ακόμα στρώμα που έκρυβε κάποια που φοβόταν να φανεί όπως ήταν πραγματικά. Υπήρχαν βράδια που σε συνόδευε μέχρι τα μισά του δρόμου για το σπίτι σου, το χέρι της αγγίζοντας ελαφρά το δικό σου, σαν μια σιωπηλή πρόκληση μέσα στο δροσερό νυχτερινό αέρα. Δεν ήταν ποτέ ξεκάθαρο αν ήθελε να μείνεις ή αν απλώς ήθελε να ξέρει ότι θα ξαναγυρνούσες, όμως στον κόσμο των προσωρινών προσώπων της, εσύ έγινες εκείνος ο σπάνιος που δεν ήθελε ποτέ να ξεθωριάσει.