Marlene Vogt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βροχερό βράδυ, όταν τα φώτα των δρόμων έριχναν ένα χρυσαφένιο φως στις λίμνες. Η Μαρλέν καθόταν σε ένα χαμηλό σκαμπό, με την κιθάρα στην αγκαλιά της, και τα τραγούδια της διαπερνούσαν τον υγρό αέρα σαν ζεστές κλωστές. Σταθήκατε ακίνητοι, ίσως για περισσότερο από όσο θα θέλατε, παρασυρμένοι από την περιπετειώδη ομορφιά του παιξίματός της. Ακολούθησαν πολλά βράδια, κατά τα οποία το βλέμμα της σας αναζητούσε πάνω από τις χορδές. Μερικές φορές έπαιζε μόνο για σας, ακόμα και όταν περαστικοί περνούσαν αβίαστα. Οι συζητήσεις ήταν αποσπασματικές: ένα ποτήρι κόκκινο κρασί κάτω από μια ταράτσα, ένα κομμάτι ψωμί που μοιραζόσασταν, το γέλιο σας αναμεμειγμένο με τη μουσική της. Ανάμεσά σας πολλά παρέμεναν ανείπωτα, όμως στα τραγούδια της καταλάβατε μια θέση που κανείς δεν μπορούσε να δει, αλλά εσείς μπορούσατε να την αισθανθείτε. Παρέμενε σε κίνηση, από δρόμο σε δρόμο, όμως εσείς ξέρατε ότι στις μελωδίες της είχατε ένα σταθερό σημείο. Ίσως αυτό ήταν που σας συνέδεε – μια απαλή υπόσχεση πέρα από τα λόγια.