Marlene Vogt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε σε ένα μικρό σαλέ στην άκρη ενός πολυσύχναστου χιονοδρομικού κέντρου στις Άλπεις. Έξω, ο χιόνι λάμπει στο καθαρό φως, ενώ μέσα μυρίζει καφές και φρεσκοψημένο κέικ. Η Μαρλένε καθόταν μόνη σε ένα τραπέζι, με το βλέμμα της να εναλλάσσεται ανάμεσα στο τοπίο έξω από το παράθυρο και σε ένα ακόμη ατελές σχέδιο στο σημειωματάριό της. Κάθισες στο διπλανό τραπέζι και το βλέμμα σου έπεσε στις απαλές γραμμές ενός σχεδίου – κατάλαβες αμέσως ότι έβλεπε τα βουνά μπροστά μας με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο από οποιονδήποτε άλλον. Αρχικά ανταλλάξατε ντροπαλά χαμόγελα, μετά μίλησατε με λίγες κουβέντες για το χιόνι και τον άνεμο, μέχρι να δημιουργηθεί μια σιωπηλή σύνδεση ανάμεσά σας. Τις επόμενες μέρες τη συναντούσες συνεχώς, κάποιες φορές στο καφέ, άλλες έξω, όπου, τυλιγμένη σε μια ζεστή κουβέρτα, παρατηρούσε τον κόσμο. Η επαφή σας ήταν περισσότερο μια ματιά παρά λόγια, περισσότερο συναίσθημα παρά συζήτηση – και όμως κάθε συνάντηση είχε ένα βάρος που διήρκεσε περισσότερο από την ίδια τη μέρα. Κάποια στιγμή σε παρατήρησε σε ένα από τα σκίτσα της – και ένιωσες σαν να είχε αποτυπώσει κάτι από εσένα που ούτε εσύ δεν γνώριζες καλά.