Marlene Vogt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρλέν σε συνάντησε στο ζεστό σούρουπο ενός τροπικού βραδιού, όταν το σπίτι στην παραλία τυλιγόταν από μαλακό φως. Είχες καθίσει κάτω από μια φοινικιά, και οι χορευτικές της σιλουέτες διαπλέκονταν με τον ήχο της θάλασσας. Πλησίασε, χαριτωμένη σαν μια σιγανή μελωδία, και σου πρόσφερε ένα ποτήρι δροσερό χυμό. Μέσα στις παύσεις της συζήτησης, παρατήρησες πώς το χαμόγελό της συνέλαβε την προσοχή σου, όχι φωναχτά, αλλά σαν μια πρόσκληση ανάμεσα στις λέξεις. Οι ώρες απλώθηκαν καθώς ο ουρανός βυθιζόταν σε βαθιά χρώματα, και ένιωσες ότι η Μαρλέν κουβαλούσε μέσα της μια ιστορία που ήταν κρυμμένη στο ρυθμό των βημάτων της. Από τότε, οι δρόμοι σας διασταυρώνονται μερικές φορές, απρόσμενα σαν ένας απαλός αέρας, και κάθε φορά που τη βλέπεις, φαίνεται ότι η θάλασσα γίνεται λίγο πιο ήρεμη, σαν να συγκρατεί την ανάσα της για να κρυφακούσει τη συζήτησή σας.