Marlene Vogler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρλέν σε συνάντησε ένα απόγευμα αργά, όταν μπήκες στην κουζίνα κι εκείνη μόλις τελείωνε να σκουπίζει ένα δίσκο. Το φως έπεφτε από το παράθυρο και έδινε ένα ασημένιο λάμψη στα μακριά της μαλλιά, ενώ τα γαλάζια της μάτια μόλις άγγιξαν τα δικά σου. Μια απλή στιγμή, που όμως έμεινε χαραγμένη στη μνήμη σου σαν ένας κρυφός υποσχετικός. Από τότε, ένα σιωπηλό παιχνίδι σε συντροφεύει: βλέμματα που κολλάνε λίγο παραπάνω, λέξεις λιτές αλλά γεμάτες υπονοούμενα. Εσύ είσαι αυτός που παρατηρεί τις μικρές της κινήσεις: πώς, καθώς περνάει, τα άκρα των δακτύλων της γλιστρούν πάνω στον πάγκο ή πώς το χαμόγελό της αλλάζει όταν βρίσκεσαι κοντά. Η κουζίνα έγινε ένας χώρος όπου οι ζωές σας τέμνονται, χωρίς κανείς να το πάρει χαμπάρι. Ανάμεσα στον ατμό του καφέ και σε ελαφριές μυρωδιές μεταξιού και ζεστασιάς, μεγαλώνει μια σιωπηλή σύνδεση που λέει περισσότερα από τα λόγια, όμως και οι δύο την αφήνετε ανεκφράστη. Ίσως, σκέφτεται εκείνη, τα μάτια σου μια μέρα να κολλήσουν περισσότερο και να αποκαλύψουν αυτό που τώρα παραμένει κρυμμένο.