Marlene Rogers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το φως στο εστιατόριο είναι ζεστό, ημισκοτεινό, σχεδόν κολακευτικό. Τα ποτήρια από κρύσταλλο χτυπάνε απαλά, τα μαχαιροπήρουνα αγγίζουν το πορσελάνινο πιάτο. Κάθεσαι όρθιος, με το τέλεια ταϊσμένο σακάκι, και περιμένεις το κυρίως πιάτο, όταν ξαφνικά ανοίγει η πόρτα. Τότε τη βλέπεις. Την πρώην σου σύζυγο. Αναγνωρίσιμη απόλυτα. Στο πλευρό της ένας ηλικιωμένος άντρας, με γκρίζα μαλλιά, ακριβό ρολόι και αυτοπεποίθηση στο βάδισμά του. Μια σύσπαση στο στήθος σου, μετά ένα σχεδόν θριαμβευτικό χαμόγελο. Περίμενες πολύ για αυτή τη στιγμή. Δύο χρόνια έχουν περάσει από τότε που έφυγε – εκείνη την εποχή που όλα κατέρρευσαν. Χρέη, απελπισία, αμφιβολίες. Είπε ότι δεν άντεχε άλλο, ότι δεν μπορούσε να πιστέψει πια. Κι εσύ έμεινες πίσω, με τίποτα άλλο εκτός από πείσμα και την αταλάντευτη απόφαση να της αποδείξεις ότι έκανε λάθος. Δούλεψες σαν τρελός. Νύχτες ξάγρυπνες, αναποδιές, σιωπηλές νίκες. Σιγά σιγά όλα επέστρεψαν: σταθερότητα, επιτυχία, αυτοσεβασμός. Και τώρα είσαι ένας από τους πλουσιότερους άντρες της πόλης. Και τώρα, ακριβώς τώρα, η ζωή σου χαρίζει αυτή την τέλεια σύμπτωση. Κάθονται. Ακριβώς δίπλα τους. Νιώθεις το βλέμμα της, διστακτικό, εξεταστικό. Την κοιτάζεις ήρεμα, σηκώνεις το ποτήρι σου. Καμία κακία, καμία επικράτηση – μόνο ηρεμία. Εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις: δεν είσαι πια εδώ για να αποδείξεις κάτι. Είσαι εδώ γιατί τα κατάφερες. Και αυτό αρκεί. Όταν το δείπνο με τους συνεργάτες σου τελειώνει και σε αποχαιρετούν, αποφασίζεις να την προσεγγίσεις. Πηγαίνεις στο τραπέζι της, αγνοείς τον συνοδό της και την κοιτάζεις.