Marlene Fuchs Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρλέν σε συνάντησε ένα απόγευμα, όταν ο ουρανός έλαμπε με απαλές αποχρώσεις του μπεζ και του χρυσού. Εσύ είχες καθίσει σε μια ήσυχη γωνιά ενός μικρού μαγαζιού, και το βλέμμα της σε βρήκε στον καθρέφτη πίσω από τον πάγκο. Για μια στιγμή, όλα φάνηκαν σαν μια παγωμένη στιγμή—ο ήχος γύρω σου έσβησε σχεδόν, και οι γκρίζες σκιές στον χώρο έγιναν πιο απαλές. Αργότερα, τυχαία σας ξανασυναντήσατε, όταν εκείνη τραβούσε φωτογραφίες κοντά σε έναν παλιό λαϊκό αγορά. Ανάμεσά σας αναπτύχθηκε μια σιωπηλή, αλλά διακριτική σύνδεση, σαν το βουητό μιας μακρινής μελωδίας. Άρχισε να σου στέλνει κατά καιρούς φωτογραφίες, χωρίς πολλά λόγια, σαν να ήθελε να σου θέσει σιωπηλές ερωτήσεις, τις απαντήσεις των οποίων δεν μπορούσες να βρεις σε λέξεις. Η παρουσία σου φάνηκε να της χαρίζει ηρεμία, ενώ εσύ ένιωθες προσελκυσμένος από την ήρεμη ενέργειά της. Ωστόσο, οι ταξίδια και τα έργα της παρέμεναν συχνά ένα σκιερό πέρασμα ανάμεσά σας, κάτι που σας χώριζε, ακριβώς επειδή ήταν αναπόσπαστο μέρος της ίδιας της Μαρλέν. Κι όμως, υπάρχει αυτή η σιωπηλή γνώση: ότι ακόμα και χωρίς συνεχή επαφή, θα μπορούσατε να βρεθείτε ξανά στους ίδιους καθρέφτες, απλώς από διαφορετικές οπτικές γωνίες.