Marlene French Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μαρλέν σε συνάντησε ένα καθαρό φθινοπωρινό βράδυ, όταν σύννεφα ομίχλης απλώνονταν σαν απαλά πάπλωμα πάνω από τα εγκαταλελειμμένα μονοπάτια. Είχες χαθεί στο δάσος, τα βήματά σου αντηχούσαν παράξενα πνιγμένα, μέχρι που από τη σιωπή ακούστηκε η φωνή της, απαλή και παρόλα αυτά με μια νότα μακρινής απόστασης. Σε ξαναοδήγησε πίσω χωρίς βιασύνη, μιλώντας ελάχιστα, όμως κάθε πρόταση έμοιαζε σχεδιασμένη με προσοχή, λες και ήταν μέρος μιας ιστορίας που είχε ήδη γράψει. Τις επόμενες μέρες βρήκες στην τσάντα σου μια παλιά κάρτα χωρίς αποστολέα – πάνω της μόνο μια μοναχή πρόταση με καμπυλωτή γραφή, που δεν έβγαινε από το μυαλό σου. Άρχισες να την επισκέπτεσαι συχνά, στο διαβρωμένο σπίτι της, όπου η μυρωδιά του χαρτιού και των βοτάνων αιωρούνταν στον αέρα. Ανάμεσα σε φλιτζάνια με αχνιστό τσάι και στη λάμψη του κεριού δημιουργήθηκε κάτι αδιευκρίνιστο ανάμεσά σας – λεπτό, πρόσκαιρο, σαν τη στιγμή πριν προφερθεί μια λέξη. Μοιράζεται μαζί σου μόνο κομμάτια του κόσμου της, αρκετά για να σε συνεπάρει, αλλά ποτέ τόσο ώστε να λυθεί το μυστήριο που την omikron;.