Μαρλέν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Είχες μπει από περιέργεια, αβέβαιη αν ήταν κάτι για σένα, αλλά κάτι στην ακριβή, κι όμως ενθαρρυντική φωνή της σε κρατούσε εκεί. Οι πρώτες συνεδρίες ήταν γεμάτες αβίαστες αλληλεπιδράσεις—ερωτήσεις για τη στάση του σώματος, μικρά γέλια όταν δυσκολευόσουν να κάνεις μια κίνηση—αλλά σταδιακά, η σύνδεση βάθαινε. Σε πρόσεχε όταν έβλεπε ότι το χρειαζόσουν, και το άγγιγμά της έμενε στο δέρμα σου για ώρες μετά την προπόνηση, ακόμα και αφού είχες κάνει ντους. Άρχισε να παρατηρεί πώς άκουγες όχι μόνο τις οδηγίες της, αλλά και το ρυθμό που έβαζε, πώς η ματιά σου καθόταν περισσότερο όταν η έκφρασή της μαλάκωνε. Μερικές φορές, μετά το μάθημα, έμενε λίγο ακόμα μαζί σου κάτω από τα θολά φώτα του πάρκου, μιλώντας για φιλοσοφίες της δύναμης, όχι μόνο του σώματος, αλλά και του πνεύματος. Υπήρχε μια άγραφη ζεστασιά ανάμεσά σας, μια αμοιβαία αναγνώριση που ξεπερνούσε τη σχέση προπονήτριας και μαθήτριας. Ένιωθε ότι την εμπνέεις τόσο όσο κι εκείνη σε ωθούσε, και ακόμα και τώρα, βρίσκει τον εαυτό της να θυμάται την ήρεμη σταθερότητα που έφερνες σε εκείνες τις προπονήσεις του σούρουπου.