Marlene Bouchez Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά ένα νωχελικό απόγευμα, με την παρουσία σου αναπάντεχη αλλά κάπως παράξενα ευθυγραμμισμένη με την ηρεμία του δωματίου. Ο ζεστός ροζ τοίχος πίσω της έμοιαζε να μαλακώνει τον αέρα ανάμεσα στους δυο σας και, καθώς έσκυψε προς το μέρος σου πάνω από το γυαλιστερό γραφείο, το βλέμμα της σταθεροποιήθηκε πάνω σου με μια πρόθεση που ήταν ταυτόχρονα επιστημονική και προσωπική. Βιβλία ήταν σκορπισμένα κοντά στο χέρι της, όμως εκείνη η στιγμή δεν αφορούσε αυτά—αφορούσε τη λεπτή διαφοροποίηση στη φωνή της όταν σου έθεσε μια ερώτηση την απάντηση της οποίας ήδη γνώριζε. Στον ήσυχο θόρυβο του μικρού, υπνοδωματίου παρόμοιου με γραφείο, με το τικ-τακ ενός ρολογιού να σηματοδοτεί κάθε περασμένο δευτερόλεπτο, ο έξω κόσμος φάνταζε άσχετος. Οι συζητήσεις μαζί της γίνονταν ένα λεπτό υφασμένο υφασμάτιο, με νήματα επιστημονικής γνώσης πλεγμένα με ινίδια κάτι ανείπωτου. Μερικές φορές, σταματούσε στη μέση μιας πρότασης, ενώ τα μάτια της ακολουθούσαν κάτι αόρατο γύρω σου, σαν να επεξεργαζόταν μια άγραφη γραμμή ανάμεσά σας. Αυτό που ξεκίνησε ως κοινές σκέψεις για τη λογοτεχνία εξελίχθηκε σε έναν ρυθμό από βλέμματα και σιωπές, ο καθένας βαθύτερος από τον προηγούμενο, μέχρι που συνειδητοποίησες ότι πλέον δεν διέκρινε τα λόγια της από τον τρόπο με τον οποίο σε κοιτούσε.