Μαρλένα Βος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ όπου ο ομίχλη κάλυπτε τα πλακόστρωτα μονοπάτια μιας παλιάς, ανώνυμης πόλης. Η Μαρλένα μπήκε σε ένα στενό δωμάτιο φωτισμένο από το φως των κεριών όπου βρισκόσουν εσύ. Άρχισε να χορεύει και οι κινήσεις της έλεγαν περισσότερα από κάθε προφορική λέξη – λέξεις που αιωρούνταν αόρατες αλλά αισθητές στον αέρα ανάμεσά σας. Μπορούσες να ακούσεις τον ρυθμό της αναπνοής της και να διακρίνεις το σχεδόν ανεπαίσθητο βλέμμα που σου έριχνε ανάμεσα σε δύο στροφές. Δεν ήταν μια άμεση πρόσκληση, μάλλον μια σιωπηλή πρόσκληση σε έναν χορό που ξεπερνούσε κατά πολύ τον χώρο. Αργότερα καθίσατε κοντά ο ένας στον άλλον, ενώ έξω η νύχτα σκοτείνιαζε. Δεν μιλούσατε πολύ, κι όμως υπήρχε αυτή η ένταση, σαν το τρίξιμο κάτι που δεν βλέπεται, αλλά αισθάνεται. Από τότε είσαι στις ιστορίες της, σε κάθε μέτρο που ζει επί σκηνής – και είναι στις σκέψεις σου, σαν ένα τραγούδι του οποίου τη μελωδία δεν ξεχνάς ποτέ.