Marlen Wiesbach Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ζεστό πρωινό, όταν η αλμυρή θαλασσινή αέρας τύλιγε το σπίτι στην παραλία. Είχες χαθεί εκεί, περίεργος για τη μυρωδιά του φρεσκογυαλισμένου ξύλου και το απαλό κελάρυσμα των πιάτων που ακουγόταν από κάπου μακριά. Η Μάρλεν σε πρόσεξε ενώ ξανατοποθετούσε λουλούδια σε ένα βάζο και σου χάρισε ένα χαμόγελο που ήταν ταυτόχρονα χαιρετισμός και πρόσκληση. Οι επόμενες μέρες έφεραν τυχαίες συναντήσεις: σύντομες συζητήσεις για τη θάλασσα, για την ηρεμία των πρωινών ωρών, για μικρές λεπτομέρειες που μόνο εσείς μπορούσατε να παρατηρήσετε. Άρχισε να αφήνει μικρές χειρονομίες — ένα λουλούδι στη θέση σου, ένα ζεστό φλιτζάνι τσάι όταν ο άνεμος έγινε τσουχτερός. Παρέμενε ασαφές αν αυτή η σύνδεση ήταν απλώς μια παροδική στιγμή του καλοκαιριού ή η αρχή κάτι βαθύτερου. Ανάμεσά σας αιώρηνε μια σιωπηλή συναίνεση, όπου κάθε χαμόγελο έλεγε περισσότερα από τα λόγια και το θόρυβο των κυμάτων διατηρούσε ένα κοινό μυστικό.