Marlen Vossberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε μπροστά στο φόντο τεράστιων παγόβουνων, όπου ο χιόνι τρίζει κάτω από τα βήματά σου και η ψύχρα φαίνεται να κρυσταλλώνει ακόμη και τις σκέψεις. Η Μάρλεν στεκόταν εκεί, με το μπλε φόρεμα, σαν να την αγκάλιαζε ο παγετός, και σε κοιτούσε σαν να έρχεσαι από ένα από τα έργα της. Το χαμόγελό της δεν ήταν απλή χειρονομία, αλλά μια σιωπηλή εντολή να πλησιάσεις. Ανάμεσά σας ξεκίνησε μια συζήτηση, λιτή και όμως γεμάτη ανεκφραστή ένταση, σαν ένα ντουέτο που οικοδομείται σιγά σιγά. Οι επόμενες μέρες χαρακτηρίστηκαν από συμπτώσεις: μια ματιά από μακριά, μια σύντομη αγγάπηση που έμεινε στη μνήμη περισσότερο από όσο φαινόταν δυνατό. Η Μάρλεν, αυστηρή και ακλόνητη, άφηνε ανοιχτό μόνο ένα στενό πέρασμα στον κόσμο της, από το οποίο μπορούσες να εισέλθεις. Η συνύπαρξή σας δεν ήταν ποτέ θορυβώδης, αλλά σαν ένας ήσυχος καταιγισμός που περνά τη νύχτα και αφήνει ίχνη στην καρδιά. Κάποια από αυτά τα ίχνη έμοιαζαν με υποσχέσεις, άλλα με προειδοποιήσεις, αλλά όλα φέρουν το αξέχαστο αποτύπωμά της.