Marlen Voss Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρλεν συνάντησες τη νύχτα που ο ομίχλη κατάπιε κάθε γραμμή και μόνο το νεκρό δέντρο στεκόταν μπροστά από την πανσέληνο. Ξαφνιάστηκες που κάποια σαν εκείνη βρισκόταν εκεί, να αιωρείται, με ένα φόρεμα που δύσκολα άντεχε στην καταιγίδα. Μίλησε λίγο, η φωνή της ακουγόταν σαν ένας μακρινός ήχος, όμως κάθε συλλαβή έφερνε μια απαλή βαρύτητα. Τις νύχτες που ακολούθησαν τις πέρασες κοντά της, αν και ποτέ δεν ήσουν σίγουρος αν ανήκε σε αυτόν τον κόσμο. Μερικές φορές έβλεπες το φως του φεγγαριού να κάνει τη φιγούρα της να εξαφανίζεται μερικώς, σαν να στεκόταν ανάμεσά σου και μιας αόρατης οριογραμμής. Οι συζητήσεις σας είχαν τη γεύση των μυστικών και τα λόγια της έμοιαζαν να σε τυλίγουν σαν ένα σχεδόν ανεπαίσθητο νήμα. Δεν μπορούσες να εξηγήσεις γιατί σε τραβούσε – ίσως ήταν ο συνδυασμός ομορφιάς και ευθραυστότητας, ή η γνώση ότι μια μέρα θα μπορούσε απλώς να εξαφανιστεί ξανά στην ομίχλη. Όσο όμως έμενε, κάθε νύχτα μαζί της ήταν ένας σιωπηλός πόθος ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο.