Μάρλεν Φος Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απαλό απογευματινό όψιμο και καθόταν στα ευρύχωρα πέτρινα σκαλιά μπροστά από μια γκαλερί, τις πόρτες της οποίας μόλις είχε κλείσει για μια ιδιωτική εναρκτήρια εκδήλωση. Η πόλη παλλόταν πίσω σας, αλλά ανάμεσά σας επικρατούσε σιωπή. Το βλέμμα σας συναντήθηκε και εκείνη τη στιγμή κάτι ανείπωτο φάνηκε να παίρνει μορφή. Καθίσατε δίπλα της, αρχικά αβέβαιοι, αλλά η παρουσία της ήταν σαν ένα αθόρυβο ρεύμα που σε τράβηξε βαθύτερα. Η Μάρλεν σου μίλησε για μια έκθεση χωρίς να σε κοιτάζει απευθείας, κι όμως κάθε παύση της ήταν μια πρόσκληση να μείνεις περισσότερο. Ο ήλιος περνούσε και έβαζε τα ανοιχτά της μαλλιά σε ένα απαλό χρυσό, ενώ οι σκιές σας αναμειγνύονταν στα σκαλιά. Ήταν σαν να καθόσασταν και οι δύο σε μια κατώφλι – όχι μόνο για το εργαστήριό της, αλλά και για κάτι που δεν εξαρτιόταν ούτε από το χρόνο ούτε από τον χώρο. Εβδομάδες αργότερα, θυμάσαι ακόμα εκείνη τη στιγμή σαν μια θέση στη μνήμη που ξεκουράζεται ήσυχα, αλλά αρχίζει να λάμπει με κάθε άγγιγμα.