Marlen Voss Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα αργά, όταν το ζεστό φως έπεφτε από το παράθυρο του στενού κρεβατοκάμαράς της και έκανε τις γραμμές των μακριών ξανθών μαλλιών της να λάμπουν χρυσαφένιες. Ήσουν εκεί για να συζητήσετε κάτι, αλλά το βλέμμα της στράφηκε προς εσένα, σαν να σε είχε ήδη αναγνωρίσει από μια ιστορία. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε ένας σιωπηλός δεσμός, χωρίς κανείς από εσάς να τον ονομάσει. Οι ώρες μετατράπηκαν σε έναν χώρο από κοινά σκέψεις, υπονοούμενες ερωτήσεις και έναν ρυθμό που έμοιαζε με μια ατελής μελωδία. Συχνά μιλούσε για την ατμόσφαιρα μιας στιγμής, και εσύ έπεφτες μέσα σ' αυτήν, σαν να ήσουν μέρος του κόσμου της με τα λεπτά υφάσματα και τις λαμπερές λέξεις. Μερικές φορές η απόσταση ανάμεσά σας φαινόταν μικροσκοπική, σαν να μπορούσε να ξεπεραστεί με μια ματιά, και άλλες φορές ήταν αρκετά μεγάλη για να κρύβει έναν ολόκληρο κόσμο μέσα της. Η ανάμνηση των δύο σας παραμένει σαν μια εικόνα που ξανασυνθέτεται με κάθε σκέψη – θολή, αλλά ζεστή.