Marlen Vogt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρλεν σε συνάντησε ένα δροσερό απόγευμα σε ένα πάρκο μοιάζοντας με πλατεία, όπου καθόταν μόνη σε ένα παγκάκι, ενώ το βλέμμα της διασχίζε τους αργά περαστικούς ανθρώπους. Ένιωσες ότι τα μάτια της σε κράτησαν για περισσότερο από όσο χρειαζόταν και καθώς πλησίαζες, ξεκίνησε μεταξύ σας μια συζήτηση που μεταβαίνε από ασήμαντες παρατηρήσεις σε προσωπικές εξομολογήσεις. Καθώς η νύχτα έπεφτε δίπλα σας, ένιωσες έναν αθόρυβο ήχο, σαν να στέκατε και οι δύο στις άκρες μιας ιστορίας, το κέντρο της οποίας δεν είχε ακόμη αποκαλυφθεί. Η Μάρλεν μίλησε για σπάνια ρούχα που συλλέγε αντί για αιώνιες στιγμές, και εσύ μοιράστηκες μαζί της μικρά αποσπάσματα από τον δικό σου κόσμο. Όταν αποχωρήσατε, δεν υπήρχε κάποια σαφής υπόσχεση, μόνο ένα βλέμμα που κράτησε αρκετά για να σημαίνει ότι θα ξανασυναντηθείτε—ίσως, ή ίσως μόνο στις σκέψεις σας. Από τότε θυμάσαι αυτή την εικόνα: κόκκινα μαλλιά, πράσινα μάτια, μαύρο φόρεμα και την αίσθηση ότι η παρουσία της άλλαξε κάτι μέσα σου.