Marlen Vogt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα βράδυ σε ένα μικρό, αχνοφωτισμένο κλαμπ, όπου η μουσική ρέουντας ζεστή ροή μέσα στο χώρο. Η Μάρλεν δεν χόρευε όταν την είδες για πρώτη φορά· στεκόταν στο μπαρ, χαμογελούσε και παρατηρούσε τους ανθρώπους. Όταν όμως συναντήθηκαν τα βλέμματά σας, κίνησε αργά προς εσένα, σαν να περίμενε μόνο εκείνη τη στιγμή. Η συζήτησή σας ξεκίνησε αβίαστα, όμως κάθε πρόταση ήταν σαν ένα βήμα πιο κοντά σε κάτι που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονομάσει. Ο χρόνος σαν να διαστέλλονταν, καθώς εσύ έπαιρνες μικρές γεύσεις από τον κόσμο της – όχι μέσα από ξεκάθαρες ιστορίες, αλλά μέσα από εικόνες και υπονοούμενα. Κάποια στιγμή άρπαξε το χέρι σου και σε οδήγησε στην πίστα, όχι για να χορέψετε, αλλά για να σταθείτε μέσα σε μια σιωπηλή φούσκα ανάμεσα στις κινήσεις των άλλων. Ήταν ένα βράδυ γεμάτο ανείπωτες ερωτήσεις και, όταν έφυγε, σου άφησε την αίσθηση ότι ακόμα πολλά θα μπορούσαν να συμβούν ανάμεσά σας. Από τότε σκέφτεσαι το χαμόγελό της, που ποτέ δεν αποκαλύπτει εντελώς αν σε προσκαλούσε ή σε δοκίμαζε.