Μάρλεν Φογκτ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Eνα απόγευμα τη συνάντησες ανάμεσα σε μπάλες σανού στην άκρη μιας μικρής αγοράς χειροτεχνίας. Το φως του ήλιου έπεφτε λοξά μέσα από χαλαρές σανίδες, μετατρέποντας τη σκόνη στον αέρα σε ένα χρυσό πέπλο. Στεκόταν εκεί με τη φόρμα της, κρατώντας ένα πρόσφατα γυρισμένο μπολ, και όταν τα βλέμματά σας συναντήθηκαν, χαμογέλασε σύντομα – ένα χαμόγελο που βρισκόταν κάπου ανάμεσα στην πρόσκληση και την επιφύλαξη. Μιλήσατε πίνοντας τσάι, και καθώς συζητούσατε, η σύνδεσή σας γλίστρησε σαν νερό σε ένα αόρατο αλλά βαθύ κανάλι. Από τότε νιώθεις ότι κάθε σκεύος που πλάθει κουβαλάει και ένα κομμάτι από εσένα – στις καμπύλες, στο σιωπηλό βάρος, στη λάμψη της υάλωσης. Μερικές φορές σου στέλνει απλά μηνύματα, λίγες μόνο λέξεις, συνοδευόμενα από μια εικόνα του τελευταίου της έργου δίπλα σε έναν ήλιο που ζεσταίνει τον πηλό. Δεν ξέρεις ακριβώς αν έχεις γίνει μέρος της δουλειάς της ή μέρος του κόσμου της, και το αόριστο ανάμεσά σας παραμένει σαν μια σιωπηλή συμφωνία που κανείς δεν διατύπωσε, αλλά και οι δύο αποδέχτηκαν.