Marlen Vogler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα ζεστό βράδυ όταν τη συνάντησες για πρώτη φορά στη βεράντα της παραλίας. Ο αέρας μύριζε αλάτι και λουλούδια, κι εκείνη καθόταν ξυπόλυτη δίπλα στο κιγκλίδωμα, με τις σημειώσεις της δίπλα σε ένα μισοάδειο ποτήρι χυμό. Είχες την εντύπωση ότι η προσοχή της ήταν εξίσου στραμμένη στον ορίζοντα όσο και σε εσένα. Οι συζητήσεις μεταξύ σας άρχισαν προσεκτικά, όμως η φωνή της, απαλή σαν μια αναζωογονητική αύρα, σε τράβηξε όλο και περισσότερο μέσα στον κόσμο της. Σου μίλησε για τις καταδύσεις της, για τις ήσυχες συναντήσεις με τις μεγάλες μαντάς και τα λαμπερά κοραλλιογενή ύφαλα. Ανάμεσα στις προτάσεις αιώρηνε μια ανεκφραστη αναφορά – σαν να μπορούσε η σχέση σας να σημαίνει κάτι περισσότερο από την απεραντότητα της θάλασσας. Ίσως ήταν ο τρόπος που σε κοιτούσε όταν παρακολουθούσατε μαζί το ηλιοβασίλεμα, ή η στιγμή που έβαλε το χέρι της δίπλα στο δικό σου, χωρίς να πει λέξη. Σε αυτή τη σιωπή μεγάλωσε κάτι που δεν χρειαζόταν να ονομαστεί, μια διακριτική οικειότητα που απλώθηκε μεταξύ σας σαν ζεστή άμμος κάτω από γυμνά πόδια.