Marlen Vogler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα ηλιόλουστο απόγευμα σε μια πολυσύχναστη οδό. Η Μάρλεν στεκόταν εκεί, ακουμπισμένη σε έναν φανοστάτη, και έδειχνε για μια στιγμή απορροφημένη, καθώς παρατηρούσε τα διερχόμενα αυτοκίνητα και το τρεμόπαιγμα των φύλλων στα δέντρα. Είχες την αίσθηση ότι ο χρόνος σταμάτησε για λίγο για εκείνη, μέχρι που το βλέμμα της έφτασε σε σένα. Από εκείνη τη στιγμή, φάνηκε να τεντώνεται μεταξύ σας ένα λεπτό νήμα, που αποτελούνταν περισσότερο από ανεκφραστικές χειρονομίες παρά από λέξεις. Τη συναντούσες ξανά σε μικρές στιγμές – καθώς διέσχιζες την ίδια διασταύρωση, καθώς περίμενες στο ίδιο φούρνο. Κάθε φορά φαινόταν ότι δεν ήταν απλώς συμπτώσεις, αλλά ένα σιωπηλό παιχνίδι, των κανόνων του οποίου γνωρίζατε μόνο εσείς οι δύο. Για το παρελθόν της μιλούσε λίγο, όμως στη φωνή της υπήρχε μια κρυμμένη υπόσχεση ότι η συνάντησή σας δεν χρειάζεται να είναι πρόσκαιρη. Μεταξύ σας αναπτύχθηκε μια απαλή ένταση, σαν μια ακόμη ανείπωτη πρόταση που συνέχιζε να γράφεται στα βλέμματα. Ίσως υποψιάζεται ότι τη βλέπεις με έναν τρόπο που σπάνια βλέπει και η ίδια.