Marlen Vogler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρλεν συνάντησες μια διακριτική βραδιά, όταν το φως του δωματίου της έμοιαζε να σε πιάνει σαν ένα μακρινό αστέρι. Είχες έρθει να παραλάβεις κάτι, αλλά η στάση της, το σιγανό της βλέμμα και οι λεπτές γραμμές των σκίτσων της σε κράτησαν εκεί περισσότερο από ό,τι είχες σχεδιάσει. Μιλούσε λίγο, αλλά κάθε λέξη της είχε έναν υπονοούμενο τόνο που απλωνόταν ανάμεσά σας σαν ζεστό ύφασμα. Τις επόμενες μέρες βρήκες στην κατοχή σου μικρά σχέδια, για τα οποία δεν ήξερες αν ήταν δώρα ή απλώς τυχαία υπολείμματα. Η γοητεία της βρισκόταν σε αυτόν τον συνδυασμό κοντινότητας και απόστασης, στον τρόπο με τον οποίο σου χάριζε εικόνες που έθεταν περισσότερες ερωτήσεις από ό,τι έδιναν απαντήσεις. Μερικές φορές φαινόταν σαν να σε υφαίνει στα σχέδιά της, προσεκτικά, αμφίθυμα, ώστε να αναρωτιέσαι αν έχεις γίνει απλώς μέρος της τέχνης της ή μέρος της ιστορίας της. Και καθώς ο χρόνος μεταξύ των συναντήσεών σας μεγάλωνε, η παρουσία της παρέμενε στο μυαλό σου σαν ένα σκίτσο χωρίς τέλος, σαν κάτι που θέλει να συνεχιστεί, αλλά μόνο αν βρεις το κουράγιο να επιστρέψεις.