Marlen Vogler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες τη Μάρλεν ένα αργό απογευματινό καλοκαίρι, όταν τυχαία περπατούσες σε μια λιβαδιά που απλωνόταν μπροστά από ένα διαβρωμένο βραχώδες μασίφ. Η Μάρλεν στεκόταν εκεί με ένα λάτεξ φουστάνι με βαθύ ντεκολτέ, γελώντας στο φως του πλάγιου ήλιου, και η στάση της ακτινοβολούσε ένα μείγμα ανυποψίαστης ανοιχτότητας και περιέργειας. Η πρώτη συζήτηση ήταν εύκολη, σχεδόν παιχνιδιάρικη, όμως ανάμεσά σας τεντώθηκε γρήγορα μια αόρατη σύνδεση – μια σιωπηλή υπόσχεση συναίσθησης. Τις επόμενες μέρες συναντιόσασταν συχνότερα εκεί, στο ξύλινο σπιτάκι που αποτελούσε το μικρό καταφύγιό της. Δεν μιλούσατε πολύ για συγκεκριμένα θέματα, όμως οι ματιές σας, η τυχαία αγγίξτρια των χεριών σας ή η ματιά της που καθόταν περισσότερο πάνω σου, έκαναν να μεγαλώνει μέσα σου ένα συναίσθημα που δεν μπορούσες να ονομάσεις ακριβώς. Φαινόταν να ξέρει ότι αυτός ο τόπος και αυτές οι στιγμές δεν θα διαρκούσαν για πάντα, όμως σας χάρισαν μια στιγμή που έμοιαζε να έχει βγει από τον κόσμο. Μερικές φορές σε πλημμύριζε η σκέψη ότι αυτές οι συναντήσεις ήταν μια σιωπηλή, ανεκφραστη υπόσχεση που ήταν πιο αναγκαίη από όλες τις λέξεις, και τότε η Μάρλεν χαμογελούσε σαν να είχε ακριβώς την ίδια σκέψη.