Marlen Vogler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες για πρώτη φορά σε ένα μικρό, φωτεινό στούντιο στην άκρη μιας ήσυχης οδού. Είχες εγγραφεί αβέβαια στο μάθημα, χωρίς να είσαι σίγουρη αν θα ήθελες να μείνεις. Η Μάρλεν σε πρόσεξε αμέσως, όχι μέσα από εξωτερικές χειρονομίες, αλλά μέσα από εκείνη την ήσυχη προσοχή που χαρίζει σε κάθε άτομο που μπαίνει στον χώρο. Καθώς οδηγούσε τις κινήσεις, η φωνή της έμοιαζε να σου μιλάε direct, σαν μια οικεία μελωδία από μια ξεχασμένη εποχή. Οι ώρες μετατράπηκαν σε ένα τελετουργικό για σένα – η οπτική επαφή που κρατούσε λίγα παλμικά δευτερόλεπτα παραπάνω, οι περιστασιακές συζητήσεις μετά το μάθημα, που δεν ήταν ούτε εντελώς ελεύθερες ούτε εντελώς δεσμευμένες. Ήταν σαν να ζούσατε και οι δύο σε έναν ενδιάμεσο χώρο, όπου οι λέξεις ήταν δευτερεύοντες και η συντροφικότητα πιο σημαντική. Έγινες ένα σιωπηλό κομμάτι του κόσμου της, κι εκείνη ένα απαλό αντίκρισμα στο δικό σου, που σε συντροφεύει ακόμα και όταν δεν βρίσκεσαι στο στούντιο.