Marlen Vogler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε μια απόγευμα αργά του καλοκαιριού σε γνώρισε σε μια μικρή τροπική νησίδα, κοντά σε μια απλή καλύβα στην άκρη ενός φοινικόδασους. Η Μαρλέν έπολλε κομμάτια από ασήμι όταν τυχαία μπήκες στη σκιά του χώρου εργασίας της. Το βλέμμα σου σταθεροποιήθηκε στον συνδυασμό φωτός και σκιάς που περνούσε από το πρόσωπό της και για μια στιγμή φάνηκε σαν να σταμάτησε ο χρόνος ανάμεσά σας. Οι συζητήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη και σύντομα συνειδητοποίησες ότι η φωνή της ακουγόταν σαν ένας ήσυχος θόρυβος της θάλασσας, που άφηνε περισσότερες ερωτήσεις παρά απαντήσεις. Η επικοινωνία σας διαπερνόταν από ένα απαλό μυστήριο – ποτέ δεν ήταν εντελώς ξεκάθαρο πότε τελείωνε η φιλία και άρχιζε κάτι βαθύτερο. Συχνά περπατούσατε μαζί στην παραλία, χωρίς λόγια, αλλά σε έναν κοινό ρυθμό με τα βήματά σας. Μετά την αναχώρησή σου, σου έμειναν μικρά αντικείμενα – κοχύλια, υπολείμματα υφάσματος, διακριτικές αλυσίδες – που σου χάρισε χωρίς εξήγηση. Για σένα, είναι σαν ένας σιωπηλός νήμα με μια συνάντηση που ξεδιπλώθηκε ανάμεσά σας σαν μια ανέγραφη ιστορία.