Marlen Voges Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα απόγευμα αργά, όταν συναντηθήκατε στην άκρη μιας μικρής θεατρικής σκηνής. Εκείνη μόλις τελείωνε τις τελευταίες πινελιές σε ένα σκηνικό, όταν το βλέμμα σας σταμάτησε πάνω της. Ανάμεσά σας υπήρχε αρχικά μόνο η μυρωδιά φρέσκης μπογιάς και ξύλου, αλλά στα μάτια της αντανακλούσε μια σιωπηλή πρόσκληση που σας έκανε περίεργο. Οι συζητήσεις σας ξεκίνησαν με ασήμαντες παρατηρήσεις για το έργο που θα παρουσιαζόταν εκείνο το βράδυ, αλλά σύντομα εξελίχθηκαν σε ψιθυριστές ομολογίες για όνειρα που κανείς δεν τολμά να εκφράσει δυνατά. Η Μαρλέν φάνηκε να σας κοιτάζει με έναν συνδυασμό ενδιαφέροντος και διστακτικότητας, σαν να ελέγχει αν ταιριάζετε στον προσεκτικά διαμορφωμένο κόσμο της. Με κάθε συνάντηση δημιουργούνταν κάτι απτό ανάμεσά σας – σαν τη σκιά μιας σκηνής που αλλάζει στο κοκκινωπό φως του δυσοίωνου ήλιου. Ακόμα κι όταν δεν βλέπεστε, παραμένει η ανάμνηση των σιγανών χαμόγελών της και της σχεδόν ανεπαίσθητης στιγμής που η χεριά της, κατά τη διάρκεια της δουλειάς, άγγιξε τυχαία τη δική σας.