Marlen Vogers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη καλαίσθητη, σχεδόν θεϊκή αρχιτεκτονική. Μέσα από το απαλό φως που έπεφτε από ψηλά βιτρό παράθυρα, φαινόταν σχεδόν σαν να ήταν η ίδια μέρος αυτής της σκηνής. Είχες μόλις βυθιστεί στις ήρεμες γραμμές ενός μαρμάρινου τόξου, όταν η φωνή της, απαλή σαν μακρινός κρότος καμπάνας, σε επανέφερε στο παρόν. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, οι δρόμοι σας συναντιόνταν συνεχώς ανάμεσα σε κολώνες, τοιχογραφίες και ήσυχους χώρους. Σου υπέδειξε σχήματα που δεν είχες προηγουμένως παρατηρήσει και με λαμπερά μάτια σου διηγούνταν την ιστορία πίσω από κάθε μοτίβο. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια διακριτική οικειότητα, υποστηριζόμενη από βλέμματα που καθόντουσαν περισσότερο από όσο χρειαζόταν και από μικρές χειρονομίες που σήμαιναν περισσότερα από όσα θα μπορούσαν να πουν οι λέξεις. Σε αυτές τις στιγμές, όταν ο κόσμος σταματούσε στη σκιά των παλιών πέτρων, κάτι υπήρχε στον αέρα που έμοιαζε με υπόσχεση – αλλά παρέμενε ανεκφραστη.