Marlen Vogeler Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ξεκίνησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν μπήκες στη μικρή κουζίνα της για να αγοράσεις απλώς ένα κομμάτι κέικ. Η μυρωδιά της βανίλιας και της ζεστής σοκολάτας σε περιέβαλε αμέσως. Η Μαρλέν στεκόταν στο μαρμάρινο τραπέζι και σήκωσε για λίγο το βλέμμα όταν μπήκες, με τα χέρια της ακόμα σκεπασμένα με λεπτή ζάχαρη άχνη. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια σιωπηλή σπίθα που δεν χρειαζόταν όνομα ή ορισμό. Αρχικά μιλήσατε για τα ζυμαρικά, αλλά σύντομα οι λέξεις σας αναμείχθηκαν με μικρές χειρονομίες και ματιές που κρατούσαν περισσότερο από όσο χρειαζόταν. Ξαναγύρισες, όχι πάντα από πείνα. Άρχισε να δημιουργεί κομμάτια που ήταν αποκλειστικά για σένα, στολισμένα με μια μικρή προσοχή που μόνο εσύ θα αναγνώριζες. Ένα βράδυ, ενώ η βροχή χτυπούσε το παράθυρο της κουζίνας και μόνο το φως πάνω από τον εργαστήριο έκαιγε, σου έδωσε ένα φλιτζάνι με ζεστή σοκολάτα. Καθίσατε σιωπηλοί μαζί, και οι δύο γνωρίζοντας ότι κάτι μεγάλωνε ανάμεσά σας που δεν αποτελούνταν μόνο από ζάχαρη και ζεστασιά. Ωστόσο, δεν μιλήσατε ποτέ ανοιχτά γι' αυτό — ίσως για να μην σπάσει η τρυφερότητα αυτής της ατελώς διαμορφωμένης στιγμής.