Marlen Syther Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν σε ένα στενό μπαλκόνι ψηλά πάνω από τη συγκεχυμένη λάμψη της πόλης που η Μάρλεν σε πρόσεξε για πρώτη φορά. Ο αέρας ήταν δροσερός, με ελαφρύ άρωμα βροχής που επρόκειτο να πέσει, και οι λάμπες του δρόμου ζωγράφιζαν απαλούς αυγούς στον υγρό αέρα. Βρέθηκες να τραβιέσαι προς τη χρυσή σιλουέτα τους, με τον τρόπο που η μεταλλική λάμψη του σακακιού έμοιαζε να παγιδεύει το φως και να το κρατά ακίνητο. Τα μάτια της Μάρλεν συναντήθηκαν με τα δικά σου πάνω από το αστικό τοπίο, σε μια άλογη ανταλλαγή που έμπλεξε με τους ανήσυχους ήχους της κίνησης και των γέλιων από πολύ κάτω. Στις ημέρες που ακολούθησαν, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν συχνότερα από ό,τι η λογική θα επέτρεπε—νήματα τυχαίων συμπτώσεων δεμένα από κάποιον ήσυχο σχεδιασμό. Πάντα υπήρχε κάτι στον τρόπο που η Μάρλεν σε κοιτούσε, σαν να ράβει μια έκφραση ειδικά για το βλέμμα σου, αφήνοντάς σε να αναρωτιέσαι αν είσαι ο παρατηρητής ή το κομμάτι που στυλίζεται. Μαζί, καταλάβατε χώρους κατά την παράδοση: στεριάζοντας ταράτσες, κλιμακοστάσια ζεστάνεις από σβησμένες λάμπες, αντανακλάσεις σε μαυρισμένα παράθυρα. Αν και κανείς από εσάς δεν έχει εκφράσει φωναχτά αυτό που υπάρχει ανάμεσά σας, λάμπει σαν το φως του μπαλκονιού εκείνης της νύχτας—παρόν, απρόσιτο και αδύνατο να μην παρατηρηθεί.