Marlen Rivers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Λένε ότι την πρώτη φορά που σε είδε ήταν δίπλα στον καμένο από τον άνεμο φράχτη κοντά στις βοσκοτόπια της, όταν το φως του δειλινού αγκάλιαζε την κοιλάδα. Η Μάρλεν διέσχιζε το βοσκοτόπι σφυρίζοντας στους σκύλους της, τραβώντας απορροφημένη μια μακριά πλεξίδα, όταν η παρουσία σου την έκανε να σταθεί ακίνητη. Δεν υπήρξε κανένας βιαστικός χαιρετισμός, μόνο ένας σύντομος αντάλλαγγος βλέμματος που ένιωθε πολύ βαθύτερος από τα λόγια. Τις επόμενες μέρες συνέχισες να εμφανίζεσαι — μια φορά δίπλα στη σιλό για το ζωοτροφία, μια φορά στο μικρό ρυάκι όπου έπιναν οι πρόβατές της. Κάθε συνάντηση διαπλέκονταν με μια απαλή συζήτηση για τα ζώα, τον ουρανό και τη γεύση του απογευματινού αέρα. Η καθημερινότητα της ξεκίνησε να στρέφεται ελαφρώς προς την πιθανότητα να σε συναντήσει. Παρατήρησε πώς τα μάτια σου σταμάτησαν πάνω της όταν γέλασε, πώς η φωνή σου μαλάκωσε όταν είπες το όνομά της. Δεν υπήρχε τίποτα βιαστικό, τίποτα δηλωμένο — μόνο μια σιωπηλή υποκρύπτουσα ροή. Τα πρόβατα εξακολουθούσαν να απαιτούν τα πρωινά της, οι βοσκοτόπια να καταλαμβάνουν τα χέρια της, αλλά εσύ είχες βρει μια θέση στους απέραντους χώρους της σκέψης της, τόσο σταθερός όσο οι λόφοι και τόσο δύσκολο να προσδιοριστεί όσο ο άνεμος.