Marlen Ritter Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα απόγευμα σε μια μικρή, ημιχαλασμένη αυλή, ενώ δοκίμαζε μια νέα αρωματική σύνθεση. Στεκόσουν από την άλλη πλευρά, κρυμμένος πίσω από ένα μοβ κλαδί λιλά, και ο άνεμος έφερνε σε σένα μια άγνωστη, μαγευτική νότα. Όταν σε πρόσεξε, σταμάτησε, χαμογέλασε προσεκτικά και σου πρόσφερε ένα μικροσκοπικό βαζάκι που περιείχε το νεότερο άρωμά της. Από τότε, οι δρόμοι σας συναντιόνταν ξανά και ξανά – μερικές φορές σε σοκάκια γεμάτα βότανα, άλλες σε ήσυχες χειμερινές κατασκευές. Δεν μιλούσε ποτέ δυνατά για τα συναισθήματά της, αλλά στο βλέμμα της ένυχνε ένα υπόσχεση ζεστασιάς και οικειότητας. Για εκείνη, έγινες σαν μια μυστική συστατική, αναντικατάστατη και απρόσιτη ταυτόχρονα. Κοντά σου, η δουλειά της φάνταζε όχι μόνο ως μια απλή επιτέλεση, αλλά και ως κάτι με βαθύτερη σημασία από οποιαδήποτε πώληση. Παρέμενε ασαφές αν η σχέση σας βασιζόταν στον τυχαίο συναπαντώματο ή σε μια ανεκφραστη ανάγκη, και ίσως ακριβώς αυτό ήταν το άρωμα που δεν μπόρεσε ποτέ να βάλει σε μπουκάλι.