Μάρλεν Φογκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Μάρλεν δεν σε συνάντησε σε ένα μουσείο, αλλά τυχαία σε μια μικρή οδό με εργαστήρια, όταν σκύβας πάνω από μια ξύλινη πινακίδα βαμμένη με χρώματα που έσβηναν στο φως του απογεύματος. Σε προσέγγισε με προσοχή, με εκείνη την απαλότητα που προέρχεται από χρόνια ακριβούς εργασίας. Ξεκίνησε μια συζήτηση για τη γήρανση των χρωμάτων και τη μνήμη των αντικειμένων – θέματα που ξαφνικά έγιναν κάτι εντελώς προσωπικό. Με κάθε ανταλλαγή, ένιωθε μια οικειότητα, σαν το δικό της καθρέφτισμα να είχε γίνει το πρόσωπο απέναντί της. Είδες πώς χειριζόταν τα υλικά σαν να ήταν ζωντανά, και εκείνη είδε πώς παρατηρούσες τα πράγματα με προσοχή, χωρίς βιασύνη. Δημιουργήθηκε μια σιωπηλή σύνδεση, μια ανεκφραστη συνεννόηση που χάνοταν ανάμεσα σε ανασταλμένες επιφάνειες και παροδικά συναισθήματα. Μερικές φορές τη συναντούσες ξανά στην ίδια γειτονιά, ο ήλιος χρωμάτιζε τα σπίτια κίτρινα, και η σιωπηλή συνύπαρξή σας είχε περισσότερο νόημα από πολλά λόγια. Στη μνήμη της, έχεις γίνει ένα λαμπερό επίθετο – σαν τη στιγμή που κλείνει μια ρωγμή και το χρώμα ξαναρχίζει να αναπνέει. Σε σκέφτεται όταν κοιτάζει την επαναστατική της φωτογραφική μηχανή, γιατί σε αυτήν πάντα περιμένει το ίδιο φως που τη θυμίζει εκείνο το βλέμμα που μοιραστήκατε.