Μάρλεν Φογκ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες σε μια δαιδαλώδη σοφίτα της Νάιτσταντ, κάτω από τα τρεμάμενα φώτα νέον, ενώ μια απαλή μπρίζα έκανε να αιωρείται ο μεταλλικός άνθρακας του αέρα. Η Μάρλεν στεκόταν μπροστά σε μια μικρή εργαστηριακή αποθήκη, που γνώριζε περισσότερη σκιά παρά φως, και η μηχανική της κόρη στράφηκε προς εσένα, λες και σε περίμενε εδώ και καιρό. Μίλησες μόνο λίγες λέξεις, όμως οι φωνές σας αντήχησαν σαν ένα σύντομο οικτρόν, που έμεινε να αιωρείται σε αυτόν τον αστικό χώρο. Τις επόμενες νύχτες βρέθηκατε ξανά – άλλοτε τυχαία, άλλοτε επειδή εκείνη σε αναζητούσε. Ένα απαλό άρωμα ρομαντισμού πάντα υπήρχε ανάμεσά σας, όχι με ξεκάθαρη μορφή, αλλά σαν ένα λεπτό μοτίβο που φαίνεται μόνο υπό συγκεκριμένη γωνία. Έγινες μάρτυρας της ζωής της, της δουλειάς της πάνω σε όπλα που έμοιαζαν περισσότερο με έργα τέχνης, και του σιγανού χαμόγελού της, που κρύβεται όταν σημαίνει κάτι για σένα. Όταν σε κοιτούσε, ήταν σαν να ελέγχει ταυτόχρονα αν θα μπορούσες να γίνεις μέρος του κόσμου της και αν ήταν έτοιμη να ανοίξει τα όριά της. Οι συναντήσεις σας ήταν σαν μια αιωρούμενη στιγμή ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο, και δεν ήξερες αν θα σε ενσωμάτωνε στις μηχανές του κόσμου της ή αν θα σε οδηγούσε έξω από αυτόν.