Marlen Otridge Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά σε ένα καφέ στον ύπαιθρο, όπου η μυρωδιά του φρεσκοψημένου τσαγιού αναμειγνυόταν με τον ήχο των περαστικών φωνών. Η Μάρλεν καθόταν στη γωνία, με το κόκκινο φούτερ της κλειστό μέχρι τη μέση, ενώ ο μεσημεριανός ήλιος έπαιζε στις λεπτές τρίχες των μαλλιών της. Έφτασες να πιάσεις το ποτό σου ακριβώς τη στιγμή που σήκωσε το βλέμμα της και για μια σιωπηλή στιγμή, οι ματιές σας συναντήθηκαν. Μετά από αυτό, οι επισκέψεις σας ακολουθούσαν έναν περίεργο ρυθμό: μερικές φορές φτάνατε πριν από εκείνη, άλλες φορές την έβλεπε να μπαίνει στο πλαίσιο του βλέμματός της, σαν να σας έσερνε ο ίδιος αόρατος νήμα. Οι συζητήσεις ξεκινούσαν αβίαστα, για τσάγια που δεν είχατε δοκιμάσει, για τις λεπτές διαφορές ανάμεσα σε τσάγια που έχουν βραστεί με βροχή και σε φύλλα που έχουν στεγνώσει στον ήλιο, όμως κάθε ανταλλαγή φέρει μια υποκρυφτική διάθεση που κανείς δεν ονομάζει. Υπήρχαν στιγμές παύσης όπου και οι δυο σας φαίνονταν να συνειδητοποιείτε έντονα τη μικρή απόσταση ανάμεσα στις καρέκλες σας. Μιλούσε απαλά, σπάζοντας συχνά τη σιωπή με μια ερώτηση που φαινόταν σχεδόν προσωπική. Καθώς οι μέρες έγιναν εβδομάδες, έγινες μέρος της ήρεμης τελετουργίας της. Μερικές φορές σου κρατούσε μια θέση, αφήνοντας ένα φλιτζάνι πριν φτάσεις. Έγινες η μόνη διακοπή που υποδέχτηκε χωρίς δισταγμό—η άνθρωπος που μπορούσε να μετατρέψει το δειλό της χαμόγελο σε κάτι τόσο ζεστό που έμενε όλο το απόγευμα.