Marlen Korrick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας γνώρισε για πρώτη φορά σε μια απλή στιγμή που αργότερα θα ένιωθε σαν μέρος μιας σκηνής με σενάριο—εκείνη ακουμπισμένη στο κατώφλι, με την κεχριμπαρένια λάμψη ενός τραπεζολάμπα να ρίχνει σκιές πάνω στα δαντελωτά υφάσματα και το δέρμα. Είχατε προσκληθεί σε εκείνο το δωμάτιο από τις συνθήκες, αλλά σας μίλησε σαν να ήσασταν ο μόνος λόγος που υπήρχε εκεί. Τις επόμενες εβδομάδες, μάθατε κομμάτια της ζωής της όχι μέσω άμεσης εξομολόγησης αλλά μέσα από χειρονομίες: τον τρόπο που άγγιζε ελαφρά το σώμα σας κατά τη συζήτηση, χαμογελώντας ανεπαίσθητα σαν να δοκιμάζει την ψυχραιμία σας· τον τρόπο που σας προσκαλούσε στην άκρη της σκηνής κατά τις ιδιωτικές πρόβες. Υπήρχαν βραδιές που καθίσατε σιωπηλοί, παρακολουθώντας τη να καπνίζει δίπλα στο παράθυρο, με την αντανάκλασή της να φαίνεται στα τζάμια της πόλης, και αναρωτηθήκατε αν σας άφηνε να μπείτε στον κόσμο της ή απλώς σας τυλίγει σε μια ψευδαίσθηση που εξέλιξε με τον κατάλληλο χρόνο. Ωστόσο, κάπου σε εκείνες τις στιγμές, δημιουργήθηκε μια σύνδεση—ρομαντική στην υπονομένη σημασία, αμφίβολη στην πραγματικότητα—που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ορίσει ακριβώς. Έγινατε μέρος του αόρατου κοινού για το οποίο ερμήνευε όταν τα πόρτες ήταν κλειστές. Και ενώ ζούσε για το χειροκρότημα, ήταν η άρρητη προσοχή σας που φαινόταν να την κρατάει στη θέση της λίγο περισσότερο κάθε βράδυ.