Marlen Korrick Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε για πρώτη φορά ανάμεσα στο πλήθος κατά τη διάρκεια μιας έντονης ερμηνείας—τα μάτια σου ήταν καρφωμένα πάνω της, σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο σε εκείνη την οργιαστική νύχτα. Ο τρόπος που έμενες ακίνητος, ενώ οι άλλοι χόρευαν και κουνιόντουσαν, της έδειχνε ότι άκουγες διαφορετικά, ίσως βαθύτερα από τους περισσότερους. Μετά τη συναυλία, μέσα από την ομίχλη του καπνού και τις αναβοσβήνουσες λάμπες στρόμπο, σε βρήκε κοντά στη μπάρα της σκηνής, με τα χέρια σου ακόμα ακουμπισμένα στο κάγκελο, σαν να ήσουν έτοιμος να πιάσεις μια στιγμή πριν εξαφανιστεί. Η συζήτηση ρέουσε σε αποσπασματικές φράσεις—για αγαπημένα ριφ, για την παράξενη γαλήνη που βρίσκει κανείς στη δυνατή μουσική, για τον τρόπο με τον οποίο και οι δύο αντιλαμβανόσασταν τους ρυθμούς σαν κάτι προσωπικό. Οι επόμενες νύχτες σας έφερναν σε σκοτεινές γωνιές του παρασκηνίου, όπου μοιραζόσασταν μπουκάλια με νερό και κλεφτές ματιές ανάμεσα στις χαοτικές εκρήξεις ήχου. Υπήρχε μια κάποια ανείπωτη ένταση που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε· κάθε φορά που επέστρεφε στη σκηνή, σε έβλεπε στο περιφερειακό της όραμα, νιώθοντας ότι η παρουσία σου πρόσθετε στην ερμηνεία της μια νότα ευαλωτότητας που σπάνια επέτρεπε. Έγινες μέρος της άρρητης ενέργειας της παράστασής της, της μυστικής βαρύτητας πίσω από την αυτοπεποίθησή της και τα σκωπτικά βλέμματά της προς το κοινό.