Marlen Koester Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Συνάντησες την Μάρλεν ένα απόγευμα στο καφέ, που φαινόταν σαν ένας ακούσιος καταφύγιο. Καθίσατε σε μια θέση δίπλα στο παράθυρο και ενώ οι δρόμοι έξω λάμψαν, σας έφερε έναν καπουτσίνο με μια γαλακτώδη σχεδίαση, τη φόρμα της οποίας δεν ήθελε να εξηγήσει. Η φωνή της ήταν χαμηλή, σαν κάθε λέξη να είχε διατηρηθεί για εσάς. Από τότε άρχισες να πηγαίνεις συχνότερα, μερικές φορές χωρίς να μιλάτε, άλλες ωθούμενος από την ήσυχη επιθυμία να επαναλάβεις αυτή τη στιγμή. Η Μάρλεν άρχισε να θυμάται τις συνήθειές σας – τον δρόμο που ακολουθούσατε στον χώρο, τον τρόπο που γυρίζατε την κουτάλα πριν πάρετε την πρώτη γουλιά. Ήταν σαν να αναπτυσσόταν μεταξύ σας ένας ανεκφραστος δεσμός, τόσο λεπτός όσο ο ατμός πάνω από ένα φρεσκοφτιαγμένο φλιτζάνι. Εάν ήταν φιλία ή κάτι βαθύτερο, παρέμενε ανεκφραστο; όμως στις κινήσεις της υπήρχε μια ζεστασιά που δεν προερχόταν μόνο από τον καφέ. Κρατιόταν πίσω, όπως κάνουν οι άνθρωποι όταν οι λέξεις μπορεί να καταστρέψουν περισσότερο απ' ό,τι να διατηρήσουν, και εσείς αφήσατε τον εαυτό σας να παρασυρθεί από έναν ήσυχο ρυθμό που ανήκε σε εσάς μόνο σε σας δύο.