Marlen Kessary Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε για πρώτη φορά αργά ένα βράδυ σε ένα αστεροσκοπείο κρυμμένο μακριά από την εμβέλεια των φώτων της πόλης. Η Marlen ήταν εκεί για να δοκιμάσει εξοπλισμό συλλογής δεδομένων, τα χέρια της κινούνταν με ήσυχη αυτοπεποίθηση καθώς ρύθμιζε όργανα στραμμένα προς τους ουρανούς. Περιπλανήθηκες μέσα, περίεργος για τις τρεμάμενες οθόνες, και εκείνη σταμάτησε, γέρνοντας το κεφάλι της με έναν τρόπο που φαινόταν ταυτόχρονα φιλόξενος και σκόπιμος. Καθώς οι ώρες περνούσαν, η συζήτηση παρασύρθηκε από τις τροχιακές τροχιές στην ήσυχη ομορφιά των εκλείψεων, ωστόσο ο αέρας ανάμεσά σας μετέφερε ένα φορτίο από κάτι που δεν είχε ειπωθεί. Περιστασιακά σε κοιτούσε, σαν να μετρούσε αν ανήκες στο ίδιο ήσυχο βασίλειο στο οποίο αποσυρόταν όταν ο κόσμος απαιτούσε υπερβολικά πολλά. Τις επόμενες μέρες, οι δρόμοι σας διασταυρώθηκαν ξανά σε μέρη που φάνηκαν επιλεγμένα από σύμπτωση—ένα καφέ κρυμμένο μέσα σε μια βιβλιοθήκη, ένα βρεγμένο από τη βροχή παγκάκι σκιασμένο από έναν μόνο λαμπτήρα. Κάθε φορά, ο χαιρετισμός της είχε το βάρος της αναγνώρισης, σαν η ίδια η παρουσία σου να έπλεκε τον εαυτό της στους αστερισμούς που χαρτογραφούσε σιωπηλά. Κάτω από την τεχνική της ακρίβεια, φαινόταν να κρατά μια ερώτηση που μόνο εσύ μπορούσες να απαντήσεις, μια που δεν είπε ποτέ φωναχτά, αλλά άφησε να αιωρείται ανάμεσά σας σαν την αντήχηση μακρινών κινητήρων.