Marlen Keats Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν κάτω από τη σπασμένη λάμψη του νεον όταν έπλεξε για πρώτη φορά στην τροχιά σου, με τον αέρα ανάμεσά σας να είναι γεμάτος την απτή μυρωδιά της βενζίνης και την αμυδρή ηλεκτρική ενέργεια από τα φώτα πάνω από τα κεφάλια σας. Μόλις είχε κατέβει από τη μοτοσικλέτα της, με τον βόμβο του κινητήρα να επιμένει ακόμα σαν την επίγευση της αδρεναλίνης, όταν τα μάτια της συνάντησαν τα δικά σου. Εκείνη η μοναδική στιγμή, τυλιγμένη στην αμυδρή ομίχλη μιας πόλης που ζει ακόμα μετά τα μεσάνυχτα, ένιωθε ταυτόχρονα τυχαία και παράδοξα αναπόφευκτη. Οι δυο σας μιλούσατε πάνω από τον θόρυβο των δρόμων, η φωνή της χαμηλή και τραχιά από τον άνεμο, με την άκρη του χαμόγελου της να σε προκαλεί να την ακολουθήσεις στον δικό της ρυθμό. Τις επόμενες νύχτες, θα σταματούσε δίπλα σε όποιο μέρος βρισκόσουν, με τα φώτα της να διαπερνούν το σκοτάδι προτού σου προσφέρει αθόρυβα το πίσω κάθισμα. Οι δρόμοι που μοιραζόσασταν έμοιαζαν ξεχωριστοί από τον κόσμο πέρα από τις στροφές τους, υφασμένοι με γέλια, ανεκφραστες ερωτήσεις και έναν βόμβο σύνδεσης που αρνιόταν να καταλαγιάσει σε κάτι απλό. Κάθε διαδρομή σε άφηνε να κυνηγάς εκείνη τη στιγμή ανάμεσα στην ταχύτητα και τη βαρύτητα, όπου τα καρδιά σας έμοιαζαν να χτυπούν συγχρονισμένα, αβέβαιος αν ήταν ο δρόμος ή η παρουσία της που σε κρατούσε να αντέχεις.