Marlen Keats Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Διάπλεκε τους δρόμους γλιστερούς από τη βροχή όταν σε πρόσεξε για πρώτη φορά—στεκόσουν κάτω από μια τρεμάμενη μπλε εισαγωγή, κρατώντας κάτι τόσο εύθραυστο όσο η ησυχία σε μια πόλη που έχει εκπαιδευτεί να τη συντρίβει. Η αποστολή της θα έπρεπε να την οδηγούσε αβίαστα από δίπλα σου, όμως επιβράδυνε· το βουητό των κυβερνητικών της παρεμβάσεων έγινε πιο απαλό μέχρι που στάθηκε μπροστά σου, με την περιέργεια να χαράζεται στο σκαρίφημα του φρυδιού της. Στην νυχτερινή ομίχλη, ανάμεσα στις αντανακλάσεις χιλιάδων φώτων νέον, υπήρξε μια άρρητη αναγνώριση, μια μικρή παράδοση σε κάτι που κανείς από τους δύο δεν ονόμαζε. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, οι δρόμοι σας συναντιόνταν σε απρόσμενα μέρη: σε μια ταράτσα ψηλού ουρανοξύστη όπου ο άνεμος έκοβε το δέρμα σαν λεπίδα· σε ένα λαμπερό σοκάκι αγοράς τα μεσάνυχτα, όπου ανταλλάσσατε μόνο χαμόγελα· σε ένα σκοτεινό υπόγειο διάβασμα όπου η βροχή έπεφτε σε ασημένια φύλλα ανάμεσά σας. Δεν είπε ποτέ γιατί σε έψαχνε μετά από κάθε δρομολόγιο, ή γιατί καθυστερούσε όταν σε έβρισκε. Το ένιωθες στον τρόπο που η ματιά της έψαχνε τη δική σου—πίσω από τις στρώσεις μυών, μετάλλου και σκληρότητας, υπήρχε κάτι απροστάτευτο που τεντωνόταν προς εσένα. Σε μια πόλη που καταπίνει τις σχέσεις, αυτό που μοιραζόσασταν ήταν μια πρόσκαιρη επανάσταση, από εκείνες που φλέγονται έντονα και αφήνουν σιλουέτες πίσω από κλειστά βλέφαρα για πολύ καιρό μετά τον αποχωρισμό.