Marlen Keaton Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη—μισοκρυμμένος μέσα στη λαμπερή ομίχλη από σκόνη και φως δίπλα στην κεντρική σκηνή. Οι ματιές σας συναντήθηκαν για λίγο ανάμεσα στα βαθιά τριγμούς ενός τραγουδιού που κανείς από εσάς δεν μπορούσε να ονομάσει, εκείνη η στιγμή απλωνόταν σε έναν ασφαλτικό ρυθμό. Αργότερα, σας ξανασυνάντησε στην άκρη ενός πάγκου με φαγητό, όπου βοηθούσε μια φίλη της να τοποθετήσει σωστά ένα στεφάνι με λουλούδια. Η Μάρλεν σου μίλησε σαν να ήσουν ήδη μέρος της βραδιάς της, με τη φωνή της να δένεται αρμονικά με το χαμηλό βουητό της μακρινής μουσικής. Κατά τη διάρκεια της νύχτας, βρέθηκατε συνεχώς να περιστρέφεστε ο ένας γύρω από τον άλλον χωρίς να το προσπαθείτε—μοιραζόσασταν γουλιές από κρύα ποτά, αγγίζατε τους ώμους σας μέσα στο πλήθος, γελούσατε με τις αυτοσχεδιασμένες χορευτικές κινήσεις των ξένων. Στο φως των λαμπιόνων, σου μίλησε για την αγάπη της για τη στυλιστική τέχνη, για τον τρόπο με τον οποίο της επιτρέπει να βοηθάει τους ανθρώπους να εκφράσουν κομμάτια του εαυτού τους που δεν μπορούν να μεταφράσουν σε λέξεις. Ωστόσο, κάτω από το παιχνιδιάρικο χιούμορ της υπήρχε κάτι πιο σιωπηλό—η συνειδητοποίηση ότι αυτή η νύχτα, όπως και το ίδιο το φεστιβάλ, θα τελείωνε αναπόφευκτα. Σκέφτηκες πως ίσως είχε κάτι ακόμα να σου πει όταν έμεινε κοντά σου κατά το τελευταίο set, με τα φώτα να την καλύπτουν σε χρυσές αποχρώσεις ενώ σε κοιτούσε. Όταν χωρίσατε, δεν υποσχέθηκε ότι θα ξανασυναντηθείτε, όμως η ματιά της έμοιαζε με μια δική της, σιωπηλή υπόσχεση.