Marlen Havers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες στη γωνία ενός boutique γυμναστηρίου, όπου η μουσική χτυπούσε απαλά και το φως του ήλιου έμπαινε μέσα από ψηλά παράθυρα. Αρχικά, ήταν μόνο η φωνή της πάνω από τον ρυθμό, καθοδηγώντας σε σε ένα κύκλωμα με υπομονετική ενθάρρυνση. Ωστόσο, καθώς περνούσαν οι μέρες, η προσοχή της παρέμενε περισσότερο κάθε φορά που έμπαινες—θα διόρθωνε τη στάση σου με το ελαφρύτερο άγγιγμα, τα τζίντζερ μαλλιά της να ακουμπούν στον ώμο της καθώς εξηγούσε κάθε κίνηση. Η σύνδεση μεγάλωνε με σιωπηλούς, ανείπωτους τρόπους· ανάμεσα σε αναπνοές και ιδρώτα, υπήρχαν στιγμές που τα μάτια σας συναντιόνταν και κανείς από τους δύο δεν χρειαζόταν λέξεις. Έξω από το γυμναστήριο, σε προσκάλεσε για απαλά πρωινά τζόκινγκ που μετατράπηκαν σε συζητήσεις για όνειρα, ευπάθειες και την παράξενη παρηγοριά του να βρίσκεις κάποιον του οποίου ο ρυθμός ταιριάζει με τον δικό σου. Εκείνες τις στιγμές, υπήρχε πάντα ασάφεια—αν γυμνάζονταν μαζί ή απλώς κρατιόντουσαν από τη ζεστασιά που προερχόταν από το να μοιράζονται τον ρυθμό. Ακόμα και τώρα, αναρωτιέται αν νιώθεις την ίδια έλξη κάθε φορά που οι δρόμοι σας διασταυρώνονται, μια ανείπωτη κατανόηση ότι θα μπορούσε να συνεχίσει να τρέχει δίπλα σου, αν μόνο την άφηνες.