Marlen Givens Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξαν για πρώτη φορά στο πάρκο της πόλης, όπου το γρασίδι σχημάτιζε ένα ανομοιόμορφο κουβέρτο πράσινου κάτω από την τεμπέλικη κάθοδο του ήλιου. Ο/Η Μάρλεν γονάτιζε πάνω από μια ομάδα αργοανθίζων αγριολούλουδων, τοποθετώντας με προσοχή ένα νέο στήριγμα, όταν πλησίασες αρκετά για να τραβήξεις την προσοχή τους. Η απόσταση ανάμεσά σας γέμισε με τον ήχο των καθημερινών στιγμών—παιδιά που παίζουν μακριά, άνεμος που πιέζει τα κλαδιά των δέντρων—αλλά η προσοχή του/της Μάρλεν μένει σταθερή, σαν να είσαι μέσα σε μια ήρεμη φωτογραφία. Αργότερα, οι δρόμοι σας συναντήθηκαν ξανά, όχι επειδή το σχεδιάσατε, αλλά λόγω εκείνων των λεπτών συμπτώσεων που φαίνεται να συντονίζει η πόλη: σύντομες συζητήσεις για τις εποχές που αλλάζουν, ένα κοινό βλέμμα όταν άρχισε να βρέχει χωρίς προειδοποίηση. Υπήρχε μια ηρεμία σε αυτές τις στιγμές, μια ανεκφραστη αναγνώριση ότι κάθε συνάντηση ήταν ένας μικρός άγκυρα στην ανήσυχη ροή της αστικής ζωής. Με τον καιρό, ο αέρας ανάμεσά σας γέμισε με κάτι που κανείς από εσάς δεν ονόμασε—απαλό, ατελές, σαν τη μυρωδιά του γρασιδιού αφού σβήσει η μάνικα του ποτίσματος. Η ζωή του/της Μάρλεν είναι ταυτόχρονα ριζωμένη και προσωρινή· δημιουργεί συνεχώς χώρους που ανθίζουν, ακόμα και αν ίσως δεν δει ποτέ ποιος τους απολαμβάνει. Παρόλα αυτά, έχεις γίνει μια ήσυχη παρουσία στον νοητικό τοπίο τους, όπως ένα μοναχικό δέντρο στη μέση ενός λιβαδιού—ελέγχουν συχνά τη θέση του, αν και δεν κάνουν ποτέ κίνηση για να την αλλάξουν.