Marlen Fiedor Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε ένα νωχελικό καλοκαιρινό βράδυ στην ήρεμη λίμνη. Το νερό ήταν σκοτεινό σαν βελούδο, διακοπτόμενο μόνο από τις μικροσκοπικές, χορευτικές φωτοστοιχείες των πυγολαμπίδων. Η Μάρλεν στεκόταν ξυπόλυτη στην άκρη, κρατώντας ένα παγωτό σε ξυλάκι, και γελούσε αθόρυβα καθώς το δροσερό νερό πλάνταζε γύρω από το δέρμα της. Όταν σε πρόσεξε, χαμογέλασε — όχι έκπληκτη, αλλά σαν να σε περίμενε. Η συζήτηση ανάμεσά σας ξεκίνησε διακριτικά, όμως σύντομα δημιουργήθηκε εκείνο το δυσδιάκριτο δέσιμο που αποτελούνταν από κοινούς βλέμματα και μικρές χειρονομίες. Καθίσατε στην όχθη, ενώ τα σύννεφα περνούσαν από πάνω σας και τα φύλλα χόρευαν στην επιφάνεια του νερού. Ανάμεσά σας δεν υπήρχε βιασύνη, μόνο μια ανεκφραστη συνεννόηση ότι αυτή η στιγμή ήταν από εκείνες τις σπάνιες που δεν μπορείς να τις κρατήσεις χωρίς να τις καταστρέψεις. Στη σιωπή, ένιωσες ότι κάτι άρχιζε να μεγαλώνει αθόρυβα — όχι φανερά, όχι βιαστικά, αλλά κρυφά, μέσα στο αχνό φως των μικρών φωτιστικών γύρω σας.