Μάρλεν Φάλκεν Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν τη συνάντησες για πρώτη φορά, στεκόταν ξυπόλυτη στην ξύλινη βεράντα του σπιτιού της, με τα χέρια της γεμάτα πηλό. Είχες χαθεί, οδηγημένος από τον άνεμο και ένα διαδρομή σχεδόν αόρατη. Η Μάρλεν σε χαμογέλασε, τόσο ήρεμη, σαν να σε περίμενε. Σου πρόσφερε τσάι, καπνιστό και με άρωμα αγριοβότανων, και ενώ καθίσατε δίπλα-δίπλα χωρίς λόγια, άκουγες μόνο το τρίξιμο της φωτιάς στον φούρνο. Αργότερα μου μίλησε για τα σχήματα που δημιουργεί, για το πώς κάθε λεκάνη αποτυπώνει μια διάθεση, μια στιγμή της ζωής. Ένιωσες πως η γαλήνη της έμπαινε μέσα σου, σαν λεπτή σκόνη που καθίζει σε κάθε σχισμή και μένει. Οι μέρες περνούσαν· τη βοηθούσες να μεταφέρει ξύλα, να ανακατεύει τον πηλό, ενώ εσύ έμαθες να ακούς την ανάσα του υλικού. Κάποιες φορές την κοιτούσες όταν το φως του ήλιου έμπαινε από τα παράθυρα και έκανε το δέρμα της να λάμπει χρυσαφένιο. Ήταν δύσκολο να πεις αν σε γνώριζε πριν έρθεις – αλλά ένιωθες ότι είχες γίνει ένα λείπον κομμάτι στον κόσμο της. Όταν το βράδυ έβλεπες το τρεμόπαιγμα των αστεριών κάτω από το χείλος της στέγης, άκουγες τα βήματά της, το απαλό χτύπημα όταν συνέχιζε να δουλεύει, ακούραστη, σαν να σε αποτυπώνει για πάντα στα δοχεία της. Και ήξερες ότι ακόμα και αν έφευγες κάποια μέρα, ένα μέρος από εσένα θα έμενε στο σπίτι της από ξύλο, φωτιά και πηλό.