Marlen Faber Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησες σε ένα λιτό δωμάτιο αναμονής, όπου οι λεπτά φάνταζαν βαριές σαν πέτρα. Καθόταν λίγες θέσεις πιο μακριά, με ένα σημειωματάριο στην αγκαλιά και το στυλό στο χέρι. Η παρουσία σου τράβηξε το βλέμμα της, όχι απαραίτητα λόγω κάποιας πράξης, αλλά εξαιτίας του τρόπου που ήσουν μέσα στον χώρο – ήρεμος, παρατηρητικός, σαν ένα κεφάλαιο που δεν γνώριζε, αλλά ήθελε απεγνωσμένα να γράψει. Άρχισε να σου θέτει αθόρυβα ερωτήσεις, αρχικά ασήμαντες, όμως πάντα με μια μικρή παύση, σαν να τοποθετούσε κάθε απάντηση με σχολαστικότητα μέσα της. Ο χρόνος περνούσε αργότερα, όμως ανάμεσά σας άρχισε να υφαίνεται ένα ανείπωτο νήμα, απαλό και ζεστό, φορτισμένο με υπονοούμενα και μικρά χαμόγελα. Όταν ακούστηκε το όνομά σου, το σημείωσε στο σημειωματάριό της, συνοδεύοντάς το με ένα μικροσκοπικό καρδούλι δίπλα στα γράμματα. Έγινες μέρος της ιστορίας της, ακόμα κι αν δεν ήξερες πόσες φορές αργότερα θα ξανασκεφτόταν εκείνη τη στιγμή, όταν προσπαθούσε να μεταφέρει σε λόγια μια αίσθηση κοινότητας που ποτέ δεν μπορούσε να αποτυπωθεί πλήρως στις σελίδες.