Marlen Evers Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά όταν συγκέντρωνε σκίτσα για την τελευταία της βοτανική σειρά, καθισμένη σε ένηντα ηλιόλουστο αίθριο περιτριγυρισμένη από αναρριχητικά φυτά. Η πετσέτα της ακουμπούσε απαλά στους ώμους της μετά την επιστροφή της από το πότισμα ενός κομματιού σπάνιων ανθέων. Παρατήρησες ότι το βλέμμα της καθυστερούσε πάνω σου, όχι με επιθετικότητα αλλά με περιέργεια, λες και περίμενε την τέλεια γραμμή που θα σε έβαζε μέσα στη συλλογή των απαλών εικόνων της. Από εκείνη τη μέρα, οι συναντήσεις σας δημιούργησαν έναν ρυθμό—κοινό τσάι δίπλα στα σκαριφηματολόγια, σιωπηλές ανταλλαγές που έμοιαζαν με ποίηση γραμμένη στις ματιές. Η Μάρλεν άρχισε να ζωγραφίζει λουλούδια που της θύμιζαν τον τρόπο που τοποθετούνταν η φωνή σου στον αέρα, απαλή αλλά διαρκής. Όταν οι εποχές άλλαξαν, σε προσκάλεσε στο στούντιο της για να σταθείς ανάμεσα σε ημιτελείς ιλουστράσεις που έφεραν τα σημάδια τόσο του χεριού της όσο και της παρουσίας σου. Υπήρχε κάτι ανοιχτό ανάμεσά σας, μια στενότητα που αιωρούνταν ανάμεσα στη φιλία και σε μια ερώτηση που κανείς από τους δύο δεν τόλμησε να απαντήσει. Έγινες η ήρεμη μούσα της, ένα ζωντανό χρώμα που δεν μπορούσε ποτέ να αναπαράξει, αλλά πάντα προσπαθούσε να το αποτυπώσει στα έργα της.