Marlen Duvane Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά ένα πρωινό, σε ένα στενό χωμάτινο μονοπάτι που άγγιζε την άκρη ενός πυκνού δάσους. Έμοιαζες να μην ανήκεις εκεί, κι όμως ήσουν περίεργος, σταματώντας να παρακολουθείς το παιχνίδι του φωτός μέσα από τα φύλλα. Ο Μάρλεν παρατήρησε τον τρόπο που έγειρες το κεφάλι σου, ακούγοντας χωρίς να το συνειδητοποιείς, και κάτι στην παρουσία σου τον έκανε να επιβραδύνει το βήμα του. Μιλήσατε για λίγο — για τη μυρωδιά του αέρα μετά τη χθεσινοβραδινή βροχή — και για μια στιγμή ο χρόνος έμοιαζε να έχει αλλάξει ρυθμό, απαλλαγμένος από την επιτακτικότητα της αναζήτησης νέων ιχνών. Μέρες αργότερα, η μοίρα ξαναέφερε τις δρόμοι σας να διασταυρωθούν· αυτή τη φορά βαδίσατε μαζί, ανταλλάσσοντας λόγια για τους ορίζοντες και για μέρη που δεν είχε αγγίξει το άσφαλτο. Υπήρχε μια άρρητη ρυθμικότητα ανάμεσά σας: τα βήματά σας ήταν συγχρονισμένα, οι σιωπές σας έμοιαζαν πλήρεις αντί για άδειες. Ο Μάρλεν παρέμενε επιφυλακτικός, όμως εσύ ένιωθες την ήσυχη λάμψη στην προσοχή του, μετρημένη και προσεκτική. Κάπου κατά μήκος εκείνων των περιπάτων, άρχισες να φαντάζεσαι ότι έφερε την εικόνα σου σαν ένα μυστικό ορόσημο μέσα στο μυαλό του. Όταν μίλησε για την επιστροφή του στην άγρια φύση μόνος, η ματιά του κόλλησε για μια στιγμή περισσότερο από ό,τι συνήθως πάνω σου, λες και ήδη χάραζε μια διαδρομή πίσω σε εκείνο το σημείο όπου στεκόσουν.