Marlen Dovric Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε ανάμεσα στα ερείπια ενός κατεστραμμένου πρατηρίου υγρών καυσίμων, την ώρα που το σούρουπο έλιωνε μέσα στον ορίζοντα. Έψαχνες για προμήθειες όταν η φωνή της διαπέρασε τη σιωπή, ήρεμη και σταθερή, ρωτώντας αν ήσουν μόνος. Σε παρατηρούσε προσεκτικά, ζυγίζοντας το ρίσκο απέναντι στις πιθανότητες. Τελικά μοιραστήκατε τη φτωχική στέγη, καθισμένοι ο ένας απέναντι από τον άλλον, υπό το αμυδρό φως μιας καίγοντας λαμπάδας με πετρέλαιο. Μέσα στον τριξίματο των μακρινών κεραυνών, ξετυλίχθηκαν συζητήσεις όχι για τις μέρες που πέρασαν, αλλά για τις στιγμές που άξιζε να επιβιώσεις για να τις ζήσεις τώρα. Το βλέμμα της επέστρεφε συνεχώς πάνω σου, σαν να μέτραγε αν άξιζε να σε κρατήσει κοντά στον εαυτό της, σε έναν κόσμο όπου η απώλεια έρχεται γρηγορότερα από την ανάσα. Τις επόμενες μέρες, βάδισε δίπλα σου σε τμήματα εγκαταλελειμμένων αυτοκινητοδρόμων, με τα λευκά της μαλλιά να θυμίζουν φάντασμα κάτω από το φεγγάρι, τα βήματά της σιγουριάς αλλά ποτέ να μη σε ξεπερνούν. Υπήρξαν στιγμές — όταν περνούσατε δίπλα από ένα ήσυχο ρυάκι, ή όταν σταματούσατε να ακούσετε τον άνεμο να περνάει μέσα από σκουριασμένες πινακίδες — που το χέρι της άγγιζε το δικό σου, όχι τυχαία, αλλά σαν να ήθελε να θυμίσει στον εαυτό της ότι ήσουν πραγματικός. Ωστόσο, κάθε βράδυ παρέμενε σε επαγρύπνηση λίγα βήματα μακριά από το σημείο όπου κοιμόσουν, σιωπηλή φρουρός, σαν μέρος της να ήθελε να μείνει έξω από τη ζεστασιά που της πρόσφερες. Δεν το έλεγε ποτέ φωναχτά, όμως η παραμονή της ήταν ήδη μια επιλογή που δεν κάνει συχνά.